Nasza miłość do kulinariów sięga jeszcze dziadka Karola i jego przedwojennej restauracji na Dolnym Śląsku. Kontynuacją tej pasji był dom rodzinny z ogromnym ogrodem, w którym tato Cecylian namiętnie uprawiał i krzyżował wszystkie możliwe gatunki.
Dzieciństwo spędziliśmy budując szałasy w ogrodzie w kolczykach z czereśni, strzelając z procy pestkami od wiśni, robiąc idealny uśmiech ze strączka zielonego groszku, otwierając lwie paszcze, walcząc na miecze z rabarbaru i zbierając płatki róż na konfiturę do pączków. Zapachy wilgotnego mchu, sierpniowego pokosu, wieczornej macierzanki, suszonych grzybów, jaśminu pod deszczu czy fermentujących w lipcowym słońcu ostrężyn – towarzyszy mi do dzisiaj, choć trudno już je odtworzyć w XXI wieku.